X
تبلیغات
رایتل

 

 رسول اکرم صلی الله علیه و آله :  

 

ای علی راست بگو اگر چه در حال حاضر به ضرر تو باشد ولی در آینده به نفع توست و دروغ نگو اگر چه در حال حاضر به نفع تو ولی در آینده به ضرر توست  

                                                                        

                                                                                (میراث حدیث شیعه ۲/۲۷/۶۵)

 

 روزی که «حرف» زدن اصل شد و «عمل» به حاشیه رفت، «اسم» و «فعل» هم مصلحت دیدند که به «حرف» تبدیل شوند. از آ‌ن پس، کلمات لغت عرب عبارت شد از: حرف و حرف و حرف !!
تازه اگر «حروف» هم صحیح و از مخارج خود ادا می شد حرفی نبود و مخاطبین و مستمعین را به اشتباه نمی انداخت.

مگر حرفها از کجا بر می آیند؟

بعضی از حرفها از «عمق دل» بر می آید، و برخی از «نوک زبان» بعضی هم بینابین!

مخارج بعضی از حروف، «گوش» است و برخی دیگر «چشم».
حروف و کلمات - و اعمال هم - باید ریشه در جان داشته باشند، نه تنها در زبان ؛

«حروف شفوی» کجا و «حروف قلبی» کجا؟

بعلاوه، مگر هر حرفی را باید «اظهار» کرد؟ پس جای «اخفاء» کجاست؟ مگر تجوید نخوانده اید؟! گاهی بعضی حروف را باید رقیق ادا کرد، طبق قاعدة «ترقیق» . «تفخیم» هم جای خودش را دارد. اگر «نون» نفس و «تنوین» تزویر به «یرملون» یقین برسد، چه باید کرد جز ادغام؟ اگر حرف «دل» به حرف «دین» رسید، دل باید «قلب به» دین شود و اگر «نامتجانس» بودند، باید «حرف دل» را حذف کرد، یا با «فک ادغام»، خلوص و ریا را از هم جدا ساخت.

اگر مخارج حروف صحیح نباشد، قرائت ها غلط می شود و نمازها باطل. مگر تنها کودکان باید در «کلاس تجوید» طرز «ادا صحیح» حروف را یاد بگیرند؟

بیایید «درست» حرف بزنیم !

                                                                                  استاد جواد محدثی